شنبه 27 شهریور 1389 ساعت 09:09 صبح

دوست گرامی که نام تان را نمی دانم سلام حلقه های مفقوده ای که فرموده اید بسیار بیشتر از آن چیزی است که شما به آن اشاره کرده اید. درست مثل حلقه مفقوده بین من و شما (نام تان؟). بنابراین همهء ما حلقه های مفقوده ای داریم ، سهل است؛ دور نیست که خود حلقهء مفقوده ای باشیم از یک زنجیرهء ناشناخته! به نظر آقای کتابفروش مهم این است که در جستجوی گمشدهء خود باشیم و تنبلی ها و کم کاری ها و ناامیدی ها و کاستی های خود را پشت عینک تیرهء بدبینی پنهان نکنیم. به قول مولانا: از مقامات تَبَتُل تا فنا پله پله تا ملاقات خدا به هرحال آقای کتابفروش مفتخر است که تلاش دارد همواره در جستجوی گمشده های خود باشد هرچند که این گمشده ها دیریاب و یا حتی نایاب باشند. بی شک تذکر دوستانی چون شما ضامن تداوم جستجوی او خواهد بود.

چهارشنبه 2 تیر 1389 ساعت 14:06 بعد از ظهر

سلام، مرد بزرگ، محمد! نقل قولت بسیار جالب بود. ممنون. اما در مورد شاگردی، باید بگویم که ما خود شاگردیم و می کوشیم از هرکس چیزی بیاموزیم. البته دوست تر داشتم که فونت فارسی در آن دیار پیدا می شد تا برایم فارسی هم بنویسی. به هرحال سپاسگزارم و از دیرکرد در پاسخ پوزش می خواهم. ضمناً سلام ما رو به کانگوروهای آن حوالی برسان. آقای کتابفروش

یک‌شنبه 2 خرداد 1389 ساعت 10:05 صبح

عزيز دل برادر، اميدآقاجان سپاسگزارم از عنايت آن جناب. اميدوارم همهء شادي هامان در كنار شما باشد.

پنج‌شنبه 20 خرداد 1389 ساعت 09:06 صبح

علي آقا تو به من تولدم را تبريك گفتي و من به تو تبريك مي گويم از بابت زيبايي نوشته ات؛ اين همان نثري است كه مي تواند كسي را كه استعداد نوشتن و نويسندگي دارد از ديگران متمايز كند. اين تمجيد البته نه به ا ين دليل است كه يادداشتت خطاب به من نوشته شده است؛ بلكه به خاطر احساس پاك و زلالي است كه به زيباترين وجهي در قالب اين يادداشت نمودار شده است. پس اين تبريك، به آن تبريك در. و ديگر اين كه وقتي يادداشتت را خواندم به ياد اين شعر حافظ افتادم و اكنون دوست مي دارم به مناسبت تولدم براي همه اين شعر را بخوانم: فاش مي گويم و از گفته خود دلشادم بندهء عشقم و از هر دو جهان آزادم طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق كه در اين دامگه حادثه چون افتادم من ملك بودم و فردوس برين جايم بود آدم آورد در اين دير خراب آبادم ... نيست بر لوح دلم جز الف قامت يار چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم كوكب بخت مرا هيچ منجم نشناخت يا رب از مادر گيتي به چه طالع زادم تا شدم حلقه به گوش در ميخانهء عشق هر دم آيد غمي از نو به مباركبادم ... پاك كن چهرهء حافظ به سر زلف ز اشك ورنه اين سيل دمادم ببرد بنيادم پاينده باشي آقاي كتابفروش

یک‌شنبه 5 اردیبهشت 1389 ساعت 18:04 بعد از ظهر

نيما جان، آدم خودش هم گاه از كارهايي كه مي كند خوشش نمي آيد. البته در مورد داستان كلاغ عاشق هنوز به اين نتيجه نرسيده ام كه از آن خوشم نمي آيد. به هرحال هرچه در دل داري بگو.

یک‌شنبه 15 فروردین 1389 ساعت 14:04 بعد از ظهر

علي جان، طبق معمول مي خواهي از نسل هاي گذشته مُچ گيري كني؟ شوخي كردم. ممنونم كه توجه كردي. اما بايد صبر كني. چون اين داستان حالا حالاها دنباله دارد و كار كتابفروشي هم براي آقاي كتابفروش چندان فرصت باقي نمي گذارد كه زودتر تمامش كند. و البته اين حسني هم هست در جاي خود. (موجبات تعليق را فراهم مي كند) و ديگر اين كه از قديم الايام گفته اند: «گر صبر كني ز غوره حلوا سازم.»

پنج‌شنبه 9 اردیبهشت 1389 ساعت 09:04 صبح

فرشته خانم سلام بسيار سپاسگزارم از توجه تان. و بسيار بسيار پوزش مي خواهم از ديركرد در پاسخ. آقاي كتابفروش

شنبه 14 فروردین 1389 ساعت 09:04 صبح

اميدجان! باز هم سپاسگزارم از شما. مثل هميشه مرا با توانايي خودت در اين گونه تحليل ها غافلگير كردي. اميدوارم اگر فرصت داشته باشي، مثال ها را به جاي شمارهء بيت ها و مصرع ها، از خود ترانه ها بياوري. شايد هم فرصتي شد و حضوراً در اين باره گفتگو كرديم. برادر كوچك شما "آقاي كتابفروش"